عمار ملکي
در ميان اخبار هفته گذشته، خبري بود تامل انگيز درباره اجرا نشدن حکم شلاق عباس لساني، فعال و مدافع حقوق آذربايجانيهاي ايران در زندان اردبيل که در رسانه ها بازتاب چنداني نداشت. البته اين اجرا نشدن به دليل عفو قاضي و يا فشار افکار عمومي – که درباره برخي ديگر از فعالان سياسي ضربات شلاق را به تعليق درآورد- نبوده است، بلکه از نوعي ديگر بود که آنرا قابل درس آموزي نموده است.
چون شخصا اسم آقاي لساني را تنها در رسانه ها شنيده بودم، از نحوه فعاليت هاي ايشان و خواستهايشان اطلاع زيادي ندارم؛ گرچه مطلب پيش رو نيز نگاهي به عمق و فلسفه آنچه روي داده دارد و فارغ از آنست که شخص محکوم کيست و چرا و با چه مکانيزمي با اين حکم مواجه شده است. ليکن با جستجويي در سايت ها دريافتم که عفو بين الملل معتقد است که آقاي لساني زنداني انديشه بوده و در راه احقاق حقوق و آزادي بيان و انجام فعاليتهاي صلح جويانه بازداشت شده است و داستان فعاليت هاي اجتماعي وي، خود حکايت مفصلي است که در بيانيه سال گذشته سازمان عفو بين الملل در مورد شرايط او به تفصيل شرح داده شده است و آن گزارش حاکي از فشارها و آزارهاي زيادي مي باشد که به جرم فعاليتهاي فرهنگي – سياسي صلح طلبانه و مدني بر او وارد شده است. او در آخرين حکم خويش به 18 ماه زندان و 50 ضربه شلاق محکوم شده بود که هفته گذشته دوران 18 ماه حبس او پايان يافت و قرار بود که حکم شلاق اجرا گردد.
